Osmanlı alfabesine giriş: sağdan sola yazım ve ilk beş harf (ا ب پ ت ث).
Osmanlı Türkçesi Arap harflerinden türetilmiş bir alfabeyle, sağdan sola doğru yazılır. Alfabeye ilk iki harfinin adından "elifbâ" denir. Harflerin çoğu, kelimedeki yerine göre (başta, ortada, sonda) biraz farklı görünür. Endişelenmeyin: bu şekilleri adım adım öğreneceğiz.
Elif, Osmanlı alfabesinin ilk harfidir. Kelime başında bütün ünlülerin (a, e, ı, i, o, ö, u, ü) taşıyıcısıdır: ات (et), ایش (iş), اوچ (üç). Kelime içinde ve sonunda genellikle uzun "a" sesini verir. Üzerine med işareti konduğunda (آ) kelime başındaki "a" sesini gösterir: آت (at). Elif kendinden sonraki harfe bitişmez.
Sıradaki dört harf aynı çanak biçimli gövdeyi paylaşır. Onları birbirinden ayıran tek şey noktalarının sayısı ve yeridir: altta bir nokta be, altta üç nokta pe, üstte iki nokta te, üstte üç nokta se.
Be harfi "b" sesini verir. Altında tek nokta bulunur. Kendinden önceki ve sonraki harfe bitişir; başta ve ortada yalnızca küçük bir çanak ve nokta olarak görünür. Bazı Arapça kelimelerin sonunda okunuşu "p" olur: كتاب (kitap).
Pe harfi "p" sesini verir ve Farsçadan gelmiştir; Arap alfabesinde yoktur. Altında üç nokta bulunur. Türkçe ve Farsça kelimelerde kullanılır.
Te harfi ince "t" sesini verir. Üstünde iki nokta bulunur. Türkçe kelimelerde çoğunlukla ince ünlülerle, kalın ünlülü Türkçe kelimelerin ortasında ve sonunda da kullanılır. Kelime başında kalın "t" sesi için genellikle tı (ط) tercih edilir.
Peltek se olarak da bilinir. Arapçada dil ucu dişler arasındayken çıkarılan peltek bir sestir; Türkçede "s" okunur. Yalnızca Arapça kökenli kelimelerde görülür.