Alfabenin son harfleri ل م ن و ه ی ve lâmelif (لا).
Lâm harfi "l" sesini verir. Uzun dikey bir gövdesi vardır. Elif ile yan yana geldiğinde lâmelif (لا) adlı özel birleşik şekli alır.
Mim harfi "m" sesini verir. Küçük yuvarlak bir baş ve sonda aşağı inen bir kuyruktan oluşur.
Nun harfi "n" sesini verir. Üstünde tek nokta bulunan çanak biçiminde bir harftir. Başta ve ortada be harfine benzer, yalnızca noktası üsttedir.
Vav harfi hem ünsüz "v" hem de o, ö, u, ü ünlülerini gösterir. Kelime başında ünlü olarak okunacaksa önüne elif gelir: اوزون (uzun). Tek başına "ve" bağlacı olarak da yazılır: و. Sola bitişmez.
He harfi "h" sesini verir. Kelime sonunda çoğunlukla "e" veya "a" ünlüsünü gösterir; buna "he-i resmiyye" denir: كلمه (kelime), قره (kara). Bu durumda gelen ek ayrı yazılır: كلمهلر (kelimeler).
Ye harfi ünsüz "y" sesini ve ı, i ünlülerini gösterir. Başta ve ortada altında iki nokta bulunur; sonda Osmanlı imlâsında noktasız yazılır. Kelime başında ünlü olarak okunacaksa önüne elif gelir: ایش (iş).
Lâmelif, lâm (ل) ile elif (ا) harflerinin birleşiminden oluşan özel bir yazı şeklidir. Bu iki harf yan yana geldiğinde ayrı ayrı değil daima لا biçiminde yazılır ve "la" okunur.
Osmanlı alfabesinin bütün harflerini gördünüz. Bundan sonraki ünitede harflerin kelime içinde nasıl birleştiğini ve şekil değiştirdiğini çalışacağız.